Samorząd szkolny

Instrukcja likwidacji szkód NNW

W trosce o dobre relacje z dzieckiem

Opieka nad dzieckiem, to jedno z podstawowych zadań każdego rodzica (opiekuna). To rola zarówno trudna , jak i nieunikniona ( nikt nie wykona tej pracy za rodziców/opiekunów). Dzięki prawidłowej opiece można wykształcić adekwatną samoocenę dziecka, a także bardzo ważne cechy charakteru, jak: wiara we własne siły, odwaga, odpowiedzialność, umiejętność podejmowania decyzji, świadomość ponoszenia konsekwencji. W ten sposób kształtujemy u dziecka umiejętność radzenia sobie w dorosłym życiu.

Człowiek jest istotą społeczną, dlatego kluczową rolę w jego życiu odgrywają więzi społeczne i przywiązanie do bliskich osób. Ważne, by więzi łączące nas z dzieckiem nie były ani zbyt silne, ani też zbyt swobodne.

Zarówno nadopiekuńczość, jak i zaniedbanie są krzywdzące dla dziecka i negatywnie wpływają na jego rozwój. Te dwie nieprawidłowe formy opieki są związane z brakiem granic i zasad – z jednej strony chcemy dziecko nadmiernie i nieadekwatnie do jego wieku chronić, dlatego nie wprowadzamy zasad, w drugim zaś przypadku brak zasad i granic wynika z przyzwalania na zbyt dużą wolność.

PRAWIDŁOWA OPIEKA TO PRZEDE WSZYSTKIM:

- wzajemny szacunek,

- umożliwianie dziecku aktywności w każdej sferze życia, z uwzględnieniem jego potrzeb, etapu rozwoju i indywidualnych możliwości,

- akceptacja,

- poszanowanie praw dziecka,

- wspólne rozmowy,

- tworzenie warunków do wszechstronnego rozwoju,

- zaufanie,

- wzajemne poznanie,

- wspólne spędzanie wolnego czasu, z którego zarówno dziecko, jak

i rodzic czerpie przyjemność,

- zrozumiałe zasady,

- towarzyszenie dziecku w różnych sytuacjach,

- wywiązywanie się z rodzinnych obowiązków, zarówno przez dziecko, jak i przez rodzica,

- stawianie realnych wymagań,

-współdziałanie.

 

To, który styl wychowawczy przyjmują rodzice, jest zależny od wielu czynników. Życia bowiem nie można w pełni zaplanować. Duży wpływ na zachowanie dorosłych ma również doświadczenie z dzieciństwa. Najistotniejszą kwestią jest podjęcie próby otoczenia dziecka właściwą opieką, która jest ważnym elementem wychowania. Wtedy istnieje duże prawdopodobieństwo, że będzie ono szczęśliwe i odniesie w życiu sukces.

 

NADOPIEKUŃCZOŚĆ TO NAJCZĘŚCIEJ:

- wyręczanie dziecka w realizacji zadań, którym jest w stanie samodzielnie sprostać, roztaczanie tzw. Parasola ochronnego,

- traktowanie dziecka jak swoją własność,

- nadmierne pobłażanie,

- nadmierne kontrolowanie prywatności dziecka,

- przekazywanie wizji, że dziecko sobie nie poradzi, a świat jest niebezpieczny i wrogi,

- uczenie, że życie to wieczne dzieciństwo – bez obowiązków i samodzielności.

 

SKUTKI NADOPIEKUŃCZOŚCI:

- młody człowiek nie uczy się prawidłowego rozwoju odpowiedzialności za swoje decyzje i działania,

  • dziecko nie uczy się ponoszenia konsekwencji, a skutki jego działania biorą na siebie rodzice,

  • dziecko nie uczy się radzenia z trudnościami, gdyż zazwyczaj jest wyręczane,

  • u dziecka stale ograniczanego mogą wystąpić deficyty w zakresie rozwoju ruchowego i poznawczego,

  • wypowiadanie się za dziecko ( co myśli, czuje itp.) może powodować, że młody człowiek nie będzie potrafić wyrażać własnego zdania, konsekwencją może być brak samodzielności w myśleniu,

  • dziecko, które nie doświadcza samodzielnego podejmowania decyzji i ponoszenia odpowiedzialności, kształtuje się jako niezaradne, niewierzące we własne siły, bierne, czekające, aż „ktoś” zrobi coś za nie,

  • dziecko nie potrafi nawiązywać i podtrzymywać prawidłowych relacji rówieśniczych, gdyż większość czasu spędza z dorosłymi,

  • pozytywne zmiany w rozwoju mają miejsce głównie poprzez doświadczenia, które zdobywa dziecko w toku działań, w sytuacji przesadnej opieki większość eksperymentów jest niemalże niemożliwa,

  • krytyczną fazą rozwoju jest okres dorastania, w trakcie którego nastolatek w poszukiwaniu własnej tożsamości staje się buntowniczy i za wszelką cenę dąży do uzyskania autonomii,

  • nastolatek, którego rodzice zbytnio ograniczają jego swobodę, porzuca dotychczasowy system wartości, wyznaje własne zasady, zgoła odmienne od tych wyniesionych z domu – często można od niego usłyszeć: „Nigdy nie będę taki jak oni”,

  • młody człowiek szuka rozrywki w świecie wirtualnym, na co rodzice wyrażają zgodę, sądząc, że mogą kontrolować aktywność dziecka w sieci.

     

ZANIEDBYWANIE TO NAJCZĘŚCIEJ:

  • niedostateczna opieka rodziców (opiekunów),

  • brak należytej troski,

  • brak wsparcia dla dziecka,

  • brak emocjonalnego bezpieczeństwa wynikający z nietowarzyszenia dziecku w podejmowaniu decyzji, w codziennych działaniach czy w ponoszeniu konsekwencji.

 

SKUTKI ZANIEDBANIA:

  • dziecko nie buduje więzi emocjonalnej z rodzicami,

  • wewnętrzne poczucie odrzucenia, samotności, pustki,

  • nieumiejętność zaufania innym, myślenie typu „Nie zasługuję na miłość, bliskość, opiekę”,

  • zaniedbane dziecko może poszukiwać opieki, wsparcia czy akceptacji w grupach nieformalnych,

  • w dorosłym życiu mogą pojawić się trudności w budowaniu więzi emocjonalnej z innymi ludźmi, a także brak zaufania,

  • obojętność i brak oznak miłości ze strony rodziców może prowadzić do zahamowania rozwoju,

  • młody człowiek w poszukiwaniu bliskości nawiązuje przygodne, krótkotrwałe znajomości i podejmuje ryzykowne zachowania seksualne,

  • narażenie na kontakty z pedofilem, sektami, grupami przestępczymi,

  • obojętność ze strony rodzica może prowadzić do zaburzeń psychicznych dziecka,

  • brak nadzoru powoduje, że dzieci te nie są w stanie zaplanować nawet najbliższej przyszłości,

  • zbyt wiele spraw na głowie dziecka ( np.: dbanie o dom, opieka nad rodzeństwem, gotowanie, zakupy itp.) skutkuje brakiem czasu na naukę, kontakty społeczne i własne życie,

  • zagrożenie zażywania narkotyków i spożywania alkoholu jako sposób ucieczki od rzeczywistości,

  • brak umiejętności myślenia przyczynowo – skutkowego,

  • dziecko zaniedbane może być egoistą, nieprzejawiającym empatii i nieposiadającym zasad moralnych.

PODSUMOWANIE:

Właściwa opieka to trudne zadanie, ale jeśli będzie zrealizowana, przyczyni się do umocnienia wielu wartościowych cech, jak: adekwatna samoocena, wiara we własne siły,odwaga, odpowiedzialność,umiejętność podejmowania decyzji, ponoszenie konsekwencji, opieka nad samym sobą i innymi.

To bardzo ważne, aby rodzic, który nie sprawuje opieki w sposób właściwy, zdał sobie sprawę z popełnianych błędów, wtedy np. może skorzystać z pomocy instytucji działających na rzecz dziecka i rodziny.. Błądzić jest rzeczą ludzką, dlatego nie należy się tego wstydzić. Osoby, które dostrzegają własne błędy, mają powód do dumy.

Już kilkulatek może podejmować decyzje adekwatne do jego wieku i ponosić konsekwencje swoich działań. Rodzice/opiekunowie mają za zadanie stworzyć takie warunki, aby towarzyszyć swojemu dziecku w nauce samodzielności, w podejmowaniu decyzji i w ponoszeniu konsekwencji.


Kliknij i przeczytaj - PIEKARSKA EDUKACJA dodatek specjalny.

Piekarska oświata zmienia się na lepsze – władze miasta i szkoły dokładają wszelkich starań, byśmy mieli czym pochwalić się w regionie oraz by oferta edukacyjna przyciągała uwagę uczniów, zachęcając do rekrutacji.